αυτές ειναι φιλανθρωπίες!!

Πενιχρά τα έσοδα για την ΑΡΩΓΗ από τις δυο συναυλίες - αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη

Η διοργανώτρια εταιρία ανακοίνωσε στα μέλη του Σωματείου ότι δεν υπήρξε κέρδος. Επρόκειτο για δυο μεγάλες συναυλίες-αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη που πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλία της Μαρινέλλας, τον Σεπτέμβρη του 2009 στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο στην Αθήνα και στο Καυτατζόγλειο Στάδιο στη Θεσσαλονίκη.
Η συμμετοχή του κόσμου, πρωτοφανής: πάνω από 60.000 στην Αθήνα
και 30.000 στην Θεσσαλονίκη, σιγοτραγούδησαν τις μεγάλες επιτυχίες του Στέλιου Καζαντζίδη. Στη σκηνή, έξι κορυφαίοι ερμηνευτές ένωσαν αφιλοκερδώς τις φωνές τους, για έναν μόνο σκοπό: την ανέγερση Ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες…

Παρά την μεγάλη συμμετοχή του κόσμου, πάντως, τα έσοδα από τις συναυλίες στα ταμεία της ΑΡΩΓΗΣ ήταν … μηδενικά, γεγονός που δεν μπορεί παρά να προκαλεί έντονα ερωτηματικά στα μέλη και τους φίλους του Σωματείου.

Βίκυ Έλλιοτ: «Δεν ήμασταν συνδιοργανωτές…»

Ιδιαίτερα στενοχωρημένη από το οικονομικό αποτέλεσμα των συναυλιών εμφανίζεται η πρόεδρος του Σωματείου ΑΡΩΓΗ Βίκυ Έλλιοτ, η οποία ήλπιζε ότι με τα λεφτά που θα μαζεύονταν από τις δυο συναυλίες, θα συμπληρωνόταν το ποσό για την ανέγερση του Ξενώνα. Όπως τόνισε στη ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ, μετά το τέλος των συναυλιών, ο υπεύθυνος της διοργανώτριας εταιρίας Ανδρέας Καραχάλιος κάλεσε τα μέλη του Σωματείου, όπου τους ενημέρωσε ότι τα έσοδα των συναυλιών ανέρχονταν στα 1.100.000 ευρώ και τα έξοδα στα 1.050.000 ευρώ. Πενήντα χιλιάδες ήταν η αμοιβή του γραφείου του και για την ΑΡΩΓΗ έμενε… τίποτα! Τα μόνα χρήματα που πήρε το Σωματείο ήταν από τα εισιτήρια των 100 ευρώ που της είχαν διατεθεί και τα οποία ανήλθαν στο ποσό των 30 χιλιάδων ευρώ. Υπογραμμίζει δε, ότι το Σωματείο δεν μπορεί να ασκήσει έλεγχο, διότι δεν ήταν συνδιοργανωτής στις συναυλίες.

Ανδρέας Καραχάλιος: «Υπήρξε συμφωνία και για δεύτερη συναυλία…»

Μιλώντας στη ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ, ο κ. Καραχάλιος υποστήριξε ότι οι συναυλίες δεν πήγαν καλά – στην Αθήνα, μάλιστα, διεκόπη λόγω της βροχής – καθώς το εισιτήριο ήταν πολύ χαμηλό (15 ευρώ) και η ανταπόκριση μικρότερη του αναμενόμενου. Ο κ. Καραχάλιος ισχυρίστηκε ότι υπήρξε συμφωνία με την ΑΡΩΓΗ να γίνουν δυο συναυλίες στην κάθε πόλη, γεγονός που θα ανέβαζε κατά πολύ τα έσοδα. Για να υπάρξει, όμως και δεύτερη συναυλία, έπρεπε να είχε γίνει προπώληση, λίγες ημέρες πριν, τουλάχιστον του 80% των εισιτηρίων της πρώτης και κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ούτε στην Αθήνα, ούτε στη Θεσσαλονίκη. Ο υπεύθυνος της διοργανώτριας εταιρίας τόνισε ότι η ΑΡΩΓΗ πήρε κάποια εισιτήρια, από τα οποία εισέπραξε τα χρήματα ενώ πρόσθεσε ότι ο ίδιος δε χρησιμοποίησε το Σωματείο, προκειμένου να έχει φοροαπαλλαγές.



Ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις

Σε κάθε περίπτωση, τα ερωτηματικά που γεννούνται είναι πολλά.
Κατ΄ αρχήν, ο κόσμος κατέκλυσε κυριολεκτικά το Καλλιμάρμαρο και το Καυτατζόγλειο και όσο χαμηλό και αν ήταν το εισιτήριο, τα έσοδα εξακολουθούσαν να είναι πολλά. Η διακοπή στη συναυλία της Αθήνας έγινε λίγο πριν το τέλος, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα για τα έσοδα, δεδομένου ότι τα εισιτήρια είχαν ήδη πωληθεί.
Τα μέλη της ΑΡΩΓΗΣ διαψεύδουν τον ισχυρισμό του Ανδρέα Καραχάλιου ότι υπήρξε συμφωνία για την πραγματοποίηση και δεύτερης συναυλίας σε κάθε πόλη, κάτι που, όπως τονίζουν, φαίνεται και από το γεγονός ότι δεν υπήρξε ανάλογη διαφήμιση. Ακόμα και έτσι πάντως, το γεγονός μιας δεύτερης συναυλίας παρέμενε εξαιρετικά αμφίβολο και είναι απορίας άξιον πως μια – έμπειρη στον χώρο – εταιρία, δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι δεν θα υπήρχαν έσοδα. Δεν υπήρχε, αλήθεια, ένας υποτυπώδης προϋπολογισμός, με βάση τα πραγματικά έξοδα και τα υποθετικά έσοδα; Και αν υπήρξε προϋπολογισμός, δεν έπρεπε να ενημερωθεί η ΑΡΩΓΗ – για τους σκοπούς της οποίας γινόταν, άλλωστε, η συναυλία – ότι τα έσοδα θα ήταν μηδενικά;
Από την άλλη πλευρά, είναι εξίσου σημαντικό και το ερώτημα, πως παραχώρησε το Σωματείο την εκμετάλλευση των συναυλιών σε μια εταιρία, χωρίς κάποιο συμβόλαιο και χωρίς κατοχυρωμένο το μίνιμουμ των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτή την εκμετάλλευση. Πως έδωσε, τελικά και εκ του αποτελέσματος, το δικαίωμα σε μια εταιρία, να χρησιμοποιήσει το όνομα της ΑΡΩΓΗΣ, τα παιδιά και τους σκοπούς του Σωματείου, για ίδιον όφελος;

Παναγιώτης Γκίκας: «Χρησιμοποιήθηκε μια ευπαθής κοινωνική ομάδα»

«Η διαφήμιση έγινε στο όνομα της ΑΡΩΓΗΣ και πολύς κόσμος αγόρασε τα εισιτήρια, όχι μόνο για τη συναυλία αλλά και για το φιλανθρωπικό σκοπό της. Πολλοί ήταν εκείνοι που πήραν προσκλήσεις μόνο και μόνο για να ενισχύσουν το έργο της» τόνισε μιλώντας στη ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ, ο πρόεδρος του Σωματείου ΜΕΛΗΜΑ για παιδιά με ειδικές ανάγκες και μέλος του Δ.Σ της ΑΡΩΓΗΣ Παναγιώτης Γκίκας. Ο ίδιος επεσήμανε ότι χρησιμοποιήθηκε ένα ολόκληρο Σωματείο και, εκ του αποτελέσματος, δίνεται η εντύπωση ότι κάποιοι κερδοσκοπούν στις πλάτες των παιδιών. «Αν πληρώνονταν οι καλλιτέχνες, θα έμπαινε δηλαδή μέσα η διοργανώτρια εταιρία;» διερωτήθηκε ο κ. Γκίκας και εξέφρασε την άποψη ότι θα πρέπει να μάθουν οι κορυφαίοι ερμηνευτές που συμμετείχαν, πως η δική τους αφιλοκερδής προσπάθεια, δεν έπιασε τόπο. Επισημαίνει δε, ότι αν επρόκειτο για μια συναυλία που θα γινόταν μόνο για να διασκεδάσει ο κόσμος, δεν θα υπήρχε πρόβλημα, «αλλά όταν χρησιμοποιούν τα παιδιά μας και δη μια ευπαθή κοινωνική ομάδα, το πράγμα αλλάζει…»


Ημερομηνία: 2009-12-09
Μένη Πιρπινιά

Μπερτολ Μπρεχτ, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

«ΑΝ ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» ρώτησε τον κ. Κ. η μικρή κόρη της σπιτονοικοκυράς του «θα φέρονταν τότε καλύτερα στα μικρά ψάρια;». «Σίγουρα» απάντησε αυτός. «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στη θάλασσα για τα μικρά ψάρια τεράστιες κασέλες με διάφορες τροφές μέσα, τόσο φυτά όσο και ζώα. Θα φρόντιζαν να έχουν οι κασέλες πάντα φρέσκο νερό και θα έπαιρναν εν γένει διάφορα υγειονομικά μέτρα. Όταν, παραδείγματος χάριν, ένα ψαράκι τραυμάτιζε το πτερύγιό του, τότε οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πριν την ώρα του. Για να μην είναι τα ψαράκια μελαγχολικά, θα διοργανώνονταν που και που μεγάλες γιορτές στο νερό, γιατί τα χαρούμενα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά. Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία σ’ αυτές τις μεγάλες κασέλες. Στα σχολεία αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν, παραδείγματος χάριν, τη γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, που θα βρίσκονται κάπου τεμπελιάζοντας. Το σπουδαιότερο θα ήταν φυσικά η ηθική διαπαιδαγώγηση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν ότι το υψηλότερο και το ωραιότερο ιδεώδες είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι πρόθυμα και ότι όλα έπρεπε να πιστεύουν στους καρχαρίες, προπαντός όταν τους έλεγαν ότι θα μεριμνούσαν για ένα καλύτερο μέλλον. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι το μέλλον αυτό τότε μόνο είναι εξασφαλισμένο, όταν μάθαιναν υπακοή. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται απ’ όλες τις ταπεινές, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις και να αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες, όταν κανένα από αυτά έδειχνε τέτοιες διαθέσεις. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κυριέψουν ξένες ψαροκασέλες και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους κάνουν τα δικά τους ψαράκια. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια, θα διακήρυσσαν, είναι, ως γνωστόν, βουβά, αλλά σωπαίνουν σ’ εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα ψαράκια εχθρικά, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θ’ απένειμαν ένα μικρό παράσημο από θαλασσινά φύκια και τον τίτλο του ήρωα. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα υπήρχε φυσικά σ’ αυτούς και τέχνη. Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες, στους οποίους θα παριστάνονταν τα δόντια των καρχαριών με υπέροχα χρώματα, τα στόματά τους σαν αληθινά πάρκα αναψυχής, όπου θα μπορούσε να κάνει κανείς έναν υπέροχο περίπατο. Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια κολυμπάνε ενθουσιασμένα στα στόματα των καρχαριών και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία, ώστε τα ψαράκια θα ορμούσαν, κάτω από τους ήχους της, με την μπάντα μπροστά, σαν σε όνειρο και με το νανούρισμα των πιο ευχάριστων σκέψεων, στα στόματα των καρχαριών. Θα υπήρχε βέβαια και μια θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε ότι για τα ψαράκια μόνο στην κοιλιά τω καρχαριών θ’ άρχιζε η αληθινή ζωή. Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια θα έπαυαν επίσης να είναι ίσα, όπως συμβαίνει τώρα. Μερικά απ’ αυτά θα έπαιρναν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα’ άλλα. Στα κάπως μεγαλύτερα θα επιτρεπόταν μάλιστα να τρώνε τα μικρότερα. Αυτό δε θα ήταν για τους καρχαρίες παρά ευχάριστο, αφού οι ίδιοι θα είχαν έπειτα να τρώνε, συχνά, μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, που θα είχαν ένα πόστο, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί για την κατασκευή κασελών κτλ. Με λίγα λόγια, πολιτισμός θα υπήρχε στη θάλασσα, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι.

Μπέρτολ Μπρεχτ (1949)